“W życiu najlepiej, kiedy jest nam dobrze i źle.
Kiedy jest nam tylko dobrze – to niedobrze.”
Jan Twardowski
Na dzisiejszym spotkaniu poetyckim uczniowie klasy czwartej i piątej poznali życie i twórczość wspaniałego polskiego poety XX wieku księdza Jana Twardowskiego. Program artystyczny pod opieką p. Marii Graczyk przygotowali członkowie koła polonistycznego: Julia Pilarska, Martyna Kaźmierczak, Joanna Mysłowska, Amelia Granosik, Alan Grzelak, Jan Pietruszewski, Michał Kubiak, Aleksander Rzeźniczak. Kameralna atmosfera, ciekawa choreografia i dobór tekstów wyzwoliły w publiczności różne emocje, wprowadziły niecodzienny nastrój.
„Poezja kształtuje i budzi (…) Moje wiersze pogodnie patrzą na świat, chwalą Pana Boga, mówią o miłości, nadziei. Wyrażają ludzkie uczucia, które są bliskie wszystkim.”
Ks. Jan Twardowski
Niewątpliwie postać Jana Twardowskiego i jego twórczość może być bliska każdemu człowiekowi bez względu na pochodzenie, status majątkowy czy wiarę. To przykład Człowieka przez wielkie C, który może być autorytetem dla ludzi zagubionych w świecie technologii, szumu medialnego. Był świadkiem wszystkich strasznych wydarzeń czasu wojny, totalitaryzmu czy przemian ekonomiczno-społecznych. Nieobce mu były doświadczenia kilku pokoleń Polaków. Poniżej zamieszczam krótką informację o Janie Twardowskim. Zachęcam do przeczytania.
Jan Twardowski – urodzony 1 czerwca 1915 w Warszawie, zmarł w 18 stycznia 2008 w Warszawie, polski ksiądz rzymskokatolicki, filolog polski, poeta, prałat honorowy Jego Świątobliwości.
Był uczniem Gimnazjum im. Tadeusza Czackiego w Warszawie, gdzie w 1935 zdał maturę. Dwa lata później ukazał się jego pierwszy tomik poezji „Powrót Andersena”. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim.
W czasie II wojny światowej był w Armii Krajowej, brał udział w powstaniu warszawskim. To właśnie przeżycia wojenne, skłoniły go do tego, aby zostać księdzem. W czasie wojny rozpoczął naukę w tajnym Seminarium Duchownym, święcenia kapłańskie przyjął 4 lipca 1948.
W tym samym roku uzyskał tytuł magistra filologii polskiej. Po ukończeniu seminarium, przez 3 lata był wikarym w parafii w Żbikowie. Uczył religii w szkole specjalnej. Od 1959 do emerytury, był rektorem kościoła sióstr Wizytek w Warszawie.
Do publikowania wierszy, powrócił już w 1945, a jego wczesna twórczość była wydawana na łamach Tygodnika Powszechnego. Popularność zdobył dzięki wydanemu w 1970, tomikowi poezji pt. „Znaki ufności”.
